Mac menjelma dengan pantas. Aku masih terhuyung-hayang dibawa angin lalu. Aku masih tiada tapak yang kukuh untuk berdiri. Kadang aku begitu gembira dengan watak-watak dunia yang sementara, sampai satu tahap aku jatuh tersungkur bila mereka meninggalku bersahaja.
Aku, sensitif. Sering aku berharap andai dengan melupakan dapat membawa aku ke satu ruang yang lebih tabah, hapuskanlah ingatan yang sedia ada ini dengan apa cara sekalipun. Aku ingin lebih tabah.
Aku, tewas. Sering aku berharap andai dengan melupakan dapat membawa aku berdiri lebih yakin, hapuskanlah ingatan yang sedia ada ini dengan apa cara sekalipun. Aku ingin lebih yakin.
Aku sering kalah mengawal emosi. Aku sering kalah dengan air mata. Aku sering kalah dengan dunia.
No comments:
Post a Comment